Zoals beloofd zou ik jullie regelmatig op de hoogte houden van ons wel en wee.
Het heeft wat langer geduurd dan ik dacht, maar nu dan toch echt een stukkie.

Mijn eigen boek!

Ik zie het nog zo voor me. Die zaterdag in november, het moment waarop de uitgever met een doosje boeken op de stoep staat. Boeken die ik zal gaan signeren voor de (besloten)  presentatie een paar dagen later. Voor het eerst heb ik, na alle digitale versies, een echt boek in mijn handen. Mijn eigen boek!
De gevoelens van trots, blijdschap en tevredenheid worden plotsklaps overspoeld door één gedachte: ik wilde dat ik dit boek nooit, maar dan ook nooit had hoeven schrijven. Het is ook allemaal zo tegenstrijdig als ik weet niet hoe.
Als de uitgever weg is, draal ik wat om het doosje heen. Wat is het raar om zoveel Van Puffelen’s te zien. Ons verhaal in zoveelvoud.
Wat heb ik gedaan? Wat zal er gaan gebeuren? Wat komt er op ons af?
Ik kan me er geen voorstelling van maken en het voelt spannend, leuk spannend.

Fransje Bauer

Een paar uur later komen Theodoor en de kinderen binnen. Natuurlijk zijn ze razend nieuwsgierig naar de boeken. De sfeer is ongedwongen en opgewonden. Ik probeer de boeken, mijn kindjes, te beschermen tegen te veel grijpgrage handen. Een boek mag rouleren, de rest blijft netjes in het doosje. We hebben veel lol samen.
Anouk zit na het eten op de bankleuning te bladeren in het boek. Ze leest de titels van alle kleine hoofdstukken. “Huh”, roept ze opeens, “Fransje Bauer?”
“Dat was toen we het huis gingen schilderen, weet je nog?”, roep ik vanuit de keuken terug.

Mooi artikel

Op dat moment gaat de telefoon.
Theodoor neemt in alle rumoer op. Balorig roept hij door de telefoon: “Met Fransje Bauer!”
We zien hem verstrakken. Het wordt stil in de kamer. We kijken elkaar lachend en vragend aan.  Met gestrekte arm loopt hij naar me toe en geeft me de telefoon aan.
“Met Marjan Essing”, zeg ik, met ingehouden lach.
“Met de journalist van het Reformatorisch Dagblad”, hoor ik aan de andere kant. Ik loop snel naar boven. Het bulderend gelach van iedereen beneden probeer ik te negeren. De afspraak voor mijn allereerste interview wordt gemaakt.
Ik heb de journalist toen die binnen kwam voor het interview meteen uitgelegd wat de context van de hilariteit was, die avond. Hij kon er wel om lachen.
En ik moet toegeven, Reformatorisch Dagblad? Dat kennen wij helemaal niet in ons katholieke zuiden. Al mijn vooroordelen ten spijt, het werd een prettig en integer gesprek. En het is een mooi artikel geworden.